فرمود:چون صبح کرد و رفت، کوه بزرگی جلوش آمد، ایستاد وبا خود گرفت:پروردگارم فرمان داده که این را بخورم در حیرت ماند. سپس به خودش آمد و گفت: به راستی پروردگار والا مقام من فرمان ندهد، مگر به چیزی که تاب آن را دارم. رفت به سوی آن که آن را بخورد،چون نزدیکش می رفت کوچک می شد تا به آن رسید دید یک لقمه ای است، آن را خورد و دریافت که خوشمزه ترین چیزی بوده که خورده. سپس رفت و تشت طلایی یافت با

خود گفت: پروردگارم فرمان داده که این را پنهان کنم، یک گودالی کند و تشت را در آن نهاد وخاک روی آن ریخت. گذشت و ملتفت شد که آن تشت پدیدار شده با خود گفت: همان که پروردگارم به من فرمان داده بود کردم و گذشت. یک بار دید پرنده ایست و یک باز دنبال اوست، پرنده گرد او چرخید، با خود گفت: پروردگارم فرمان داده که این را بپذیرم، آستینش را گشود و پرنده درون آن رفت، آن باز گفت: شکار مرا از من گرفتی، من چند روز است که دنبال آنم، فرمود: پروردگارم به من فرموده این را نومید نکنم از ران خود تکای برید و پیش او انداخت و گذشت. ناگاه گوشت مردار بدبوی کِرم افتادهای را دید، با خود گفت: پروردگارم به من فرموده از این بگریزم، از آن گریخت و برگشت.

پس در خواب دید که گویا به او گفته شد بدانچه فرمان داده شدی و انجام دادی آیا می دانی چه بود؟ گفت: نه. به او گفته شد اما کوه که دیدی آن خشم است، بنده چون خشم کند خود را گم کند در برابر بزرگی خشم، و چون خود را نگه دارد و اندازۀخودرا بشناسد و خشم خود را فرو نشاند، سرانجامش همان لقمه خوشمزه ای است که خوردی. اما تشت کار نیک است که چون بنده پنهانش کند و بپوشدش خدا نخواهد جز آن که آشکارش کند تا بنده خود را بدان آرایش کند، علاوه بر آن چه از مزد آخرت برای او پس انداز کرده. واما پرنده مردی است که اندرزی برای تو می آورد، اورا و اندرزش را بپذیر. واما باز مردی است که برای حاجتی پیش تو می آید او را نومید مکن. واما گوشت گندیده، غیبت و بدگویی است از آن بگریز.